Een kijkje in mijn training met Nevada – Airtime & Flow
Zoals jullie weten zijn er enorm veel fases waar we samen met ons paard doorheen werken, trainen en groeien. Al deze processen hebben hun eigen charmes en geven inzichten die je nooit had gekregen als je ze niet écht had doorleefd, met alle highs and lows.
Ze laten je niet alleen groeien als trainer, maar ook als mens.
Daarom wil ik jullie regelmatig een stukje meenemen in mijn reis met Nevada: onze ontwikkelingen, inzichten, gedachten en de creatieve processen waar we samen in zitten.
In de verfijnings- en verdiepingsfases krijgt alles steeds meer vorm in de bewegingen en houdingen van ons paard. Sommige houdingen geven een paard een gevoel van veiligheid of balans en daar kunnen ook bepaalde voorkeuren uit ontstaan.
Voor Nevada is het bijvoorbeeld een voorkeur om zijn bovenlijn wat strakker te maken wanneer hij meer mag verzamelen. Ik ben daarom al jaren bezig om samen met hem steeds meer te ontdekken, te leren voelen en af te stemmen, zodat hij werkelijk door zijn lichaam kan bewegen.
Met ‘door het lichaam’ bedoel ik dat alles samenwerkt, waardoor er minder verkramping ontstaat. Als dat gebeurt, verandert voor mij als ruiter het hele gevoel. Alles voelt zacht in de gewrichten, maar tegelijkertijd juist heel geconnect.
Sommige gevoelens zijn bijna niet in woorden te omschrijven. Zoals mijn trainer laatst zei: sommige dingen begrijp je pas echt als je ze gevoeld hebt.
Wat ik daarnaast steeds sterker ervaar, is hoe krachtig woorden, gedachten en affirmaties kunnen zijn. Als ik bijvoorbeeld een week lang bewust al mijn zintuigen en mijn begrip focus op een bepaald gebied van Nevada's lichaam, merk ik dat daar iets begint te veranderen. Bij hem én bij mij. Soms is die transformatie klein, soms ineens heel groot.
Ook tijdens het werken probeer ik mijn gedachten en de beelden die ik voor me zie als het ware op Nevada over te brengen, zodat hij kan zoeken, oefenen en proberen.
En juist omdat sommige dingen zo moeilijk te vinden zijn, is het verschil enorm wanneer het er ineens wél even is. Dat motiveert mij ontzettend.
Het gevoel dat Nevada bijvoorbeeld in de stap kan geven wanneer al zijn spieren bewust samenwerken en hij zich van binnenuit trots en groot maakt, kan ik bijna niet anders omschrijven dan alsof je door water rijdt. Paarden maken zich in water vaak vanzelf zo licht, krachtig en groot. Dát gevoel.
Airtime & Flow
Met Nevada zit ik op dit moment in een ontzettend mooie, maar ook uitdagende fase van onze reis. Twee woorden komen steeds opnieuw terug in onze trainingen: airtime & flow.
Flow betekent voor mij dat de beweging door kan blijven stromen. Airtime is dat moment waarop er meer kracht, lift, verzameling en expressie ontstaat. Nevada kan beide, maar juist het samenbrengen van die twee is voor ons de uitdaging.
Wanneer ik meer verzameling of airtime vraag, bijvoorbeeld richting de passage of piaffe, heeft Nevada van nature de neiging om wat terug te gaan hangen. Hij kan zijn benen prachtig optillen, maar daarmee beweegt zijn lichaam nog niet automatisch als één geheel.
Ik zoek juist naar het moment waarop zijn borst en schoft liften, zijn romp en core meedoen en de verbinding helemaal doorloopt naar zijn achterbenen. Als dat lukt, voel je dat hij zijn hele lichaam gebruikt en alles met elkaar connect. Alles valt samen en dan voelt het alsof je er ieder moment in én weer uit kunt.
En vervolgens komt misschien wel het moeilijkste: kunnen we vanuit die aanspanning ook weer voorwaarts blijven bewegen, zonder dat goede gevoel kwijt te raken?
Dat klinkt misschien als iets kleins, maar voor mij is daarin de afgelopen tijd een wereld opengegaan.
Wanneer alles ineens samenvalt
Ik begin steeds beter te voelen dat er een verschil is tussen los zijn en werkelijk losgelaten én geconnect bewegen vanuit de juiste aanspanning. Net zoals er een verschil is tussen een houding aannemen en een houding die vanuit het hele lichaam ontstaat — én vanuit de mind van het paard.
Soms voel ik bij Nevada ineens zijn schoft onder mij veranderen. Zijn hals blijft naar mij toe, zijn borst beweegt voorwaarts en zijn hele lichaam lijkt te gaan veren.
Dan denk ik: yes, daar is hij!
En soms zijn dat maar een paar passen.
Vaak was mijn eerste reactie dan: stoppen, belonen, goed gedaan! Nu mogen we samen juist gaan proberen om even ín dat goede gevoel te blijven. Niet steeds eruit gaan, maar hem laten ontdekken dat die manier van bewegen zélf ook fijn kan blijven voelen. Dat we erin kunnen blijven, kunnen ademen en van daaruit zelfs weer verder kunnen bewegen.
Het bijzondere is dat Nevada mij hierdoor ook steeds meer leert over aanspanning en ontspanning. We zijn vaak geneigd om ontspanning te zien als zo los mogelijk zijn. Maar ik ervaar steeds meer dat juist de juiste aanspanning een andere vorm van ontspanning kan brengen.
Zoals wanneer je zelf bewust, krachtig en mooi rechtop staat: je lichaam werkt, maar zonder dat je jezelf vastzet.
En misschien is dát wel waar mijn eigen ontwikkeling als sporter — ik doe momenteel twee à drie keer per week EMS-training — én als trainer op dit moment het meeste zit.
Nieuwsgierig blijven naar wat er ontstaat
Mijn focus ligt steeds meer op het proces dat zich iedere training opnieuw ontvouwt. Natuurlijk hebben we dromen en doelen, maar juist onderweg zit voor mij zoveel waarde.
Wat gebeurt er vandaag in zijn lichaam? Waar verliezen we elkaar even? Waar vinden we elkaar weer? En wat vertelt dat ene kleine moment mij?
Juist omdat airtime en flow samen niet vanzelf Nevada's grootste sweet spot zijn, daagt hij mij uit om creatief te blijven. Houdingen afwisselen, opnieuw voelen, iets anders proberen en soms weer een stukje terug om van daaruit opnieuw op te bouwen.
Dat maakt het niet altijd makkelijk, maar wel ontzettend waardevol. Want juist wat niet vanzelf gaat, leert mij vaak het meeste.
En alles wat ik daarin écht doorleef: de highs and lows, de zoektochten en uiteindelijk die momenten waarop alles ineens samenvalt — kan ik weer meenemen en doorgeven aan mijn studenten en aan andere paarden.
