Van Droom naar Boek: Het Ontstaan van Sandeloria
Er was eens... een droom die veel te groot voelde
Vele van jullie weten dat ik, Greetje Hakvoort, de afgelopen jaren heb gewerkt aan een bijzonder project: mijn eigen sprookjesboek, Sandeloria. En inmiddels is er iets heel bijzonders gebeurd... De eerste druk ligt hier voor me op tafel.
Na jaren van dromen, schrijven, herschrijven, tekenen, twijfelen, schaven en opnieuw beginnen, is het boek daadwerkelijk een echt boek geworden. En eerlijk? Dat moment was minstens zo bijzonder als ik had gehoopt.
Maar tegelijkertijd ontdekte ik iets grappigs. Jarenlang dacht ik dat het grootste obstakel zou zijn om een boek te maken. Nu het boek er ligt, blijkt de volgende uitdaging alweer om de hoek te kijken: Hoe zorg je ervoor dat een sprookjesboek ook daadwerkelijk zijn weg vindt naar de mensen voor wie het bedoeld is? Want hoe breng je zoiets in de markt? Wie heb je daarvoor nodig? En hoe zorg je ervoor dat een verhaal niet alleen op papier leeft, maar ook in de harten van mensen?
Als kind was ik al dol op fantasie, dieren en alles wat met sprookjes te maken had. Toch kan ik me nog goed herinneren dat ik op de middelbare school een keer een kort verhaal moest schrijven. Waar het precies over ging weet ik niet meer, maar ik weet nog wel dat ik dacht: "Wauw... hoe gaaf zou het zijn om verhalen te kunnen schrijven." En vrijwel direct daarna volgde een tweede gedachte: "Maar dat kan ik helemaal niet." Ik zag beelden, emoties en hele werelden voor me, maar hoe zet je die om in woorden? Mijn hoofd werkt nu eenmaal niet in keurige hoofdstukken en perfect opgebouwde zinnen. Het werkt in flarden, beelden, gevoelens en ingevingen. Niet bepaald het ideale recept voor een schrijver... dacht ik toen.
Jaren later kreeg ik een bijzondere vraag. Of ik iets wilde doen met een eigen serie rondom onze stippelvriendjes. Het voelde als een enorme eer, het idee sprak me aan, maar tegelijkertijd voelde ik dat het verhaal nog niet helemaal aansloot. Bovendien vond ik het enorm spannend. Mijn dieren waren jonger, en onervarener en het voelde simpelweg als een te groot project. Tijdens een bijzonder gesprek die periode met iemand uit de Nederlandse Disney-wereld kreeg ik een vraag die alles veranderde. Hij vroeg: "Als jij zélf een verhaal mocht vertellen, welk verhaal zou dat dan zijn?" Eerlijk? Ik had geen idee. En misschien was dat wel precies het probleem.
Zijn advies was simpel: "Begin gewoon. Schrijf kleine verhalen. Ontdek wat je wilt vertellen." Dat ene zinnetje wakkerde een vuurtje aan dat nooit meer uitging. Vanaf dat moment begon een reis vol enthousiasme, twijfel, ideeën, mislukkingen, nieuwe inzichten en heel veel leren. Want ik wilde geen gewoon kinderboek maken. Ik wilde een verhaal creëren dat kinderen én volwassenen raakt.
Een verhaal vol avontuur, humor, emotie en hoop.
Een verhaal waarin de grens tussen fantasie en werkelijkheid soms een beetje vervaagt.
Een wereld waarvan je hoopt dat hij misschien toch echt bestaat.
De eerste woorden van Jolie die ooit op papier verschenen waren verrassend eenvoudig: "Er was eens een kudde paarden en een meisje genaamd Luna..." Mijn grootste inspiratiebron daarbij was en is Jolie Lune. Samen met haar, onze dieren en inmiddels ook Sunnery creëerde ik al jarenlang kleine sprookjesmomenten. Tijdens fotoshoots, wandelingen, trainingen en soms gewoon ergens tussen het voeren van de paarden en het verschonen van een luier door. Juist daar ontstonden de eerste zaadjes van Sandeloria.
Het schrijven zelf bleek een avontuur op zich. Want hoe maak je van losse ideeën een écht verhaal?
Een verhaal dat positief is, maar ook emotie bevat.
Een verhaal waarin dieren, avontuur, vriendschap en persoonlijke groei samenkomen.
Een wereld waarin je als lezer even kunt verdwalen.
Een wereld waarvan je stiekem hoopt dat hij misschien toch echt bestaat.
En hoe voorkom je dat je na drie hoofdstukken alweer een compleet nieuw idee hebt dat nóg leuker lijkt? 😉 Gelukkig hoefde ik die reis niet alleen te maken. Mijn vriendin Marcella Westen en kunstenares Mandy Nellestein waren een waardevol klankbord. Ik ben hen enorm dankbaar dat ze altijd luisterden en zelfs mijn meest vage ideeën en beelden wisten te begrijpen en verder vorm te geven. Daarnaast volgde ik verschillende masterclasses, waaronder die van Dan Brown. Die leerden mij niet alleen hoe je een verhaal opbouwt, maar vooral ook hoeveel er nog te leren valt.
En geloof me... Als beginnend schrijver zijn er momenten waarop je vooral heel hard om jezelf moet lachen. Soms schrijf je drie pagina's om er vervolgens achter te komen dat ze compleet nutteloos zijn. Soms ben je een week bezig met een hoofdstuk om het daarna weer weg te gooien. En soms ontdek je dat het grootste obstakel niet het schrijven is...maar de overtuiging dat je het misschien niet kunt.Juist daarom ben ik zo dankbaar voor deze reis. Niet omdat het boek af is. Maar omdat ik onderweg heb geleerd dat dromen niet beginnen met zekerheid. Ze beginnen vaak met nieuwsgierigheid. Met één klein idee. Met één eerste stap.
Of in mijn geval... Met een meisje, een kudde paarden en een zin die begon met: "Er was eens..." In de komende nieuwsbrieven neem ik jullie graag verder mee achter de schermen van Sandeloria. Over de illustraties, de uitdagingen, de lessen die ik onderweg leerde én de volgende grote vraag waar ik nu voor sta: Hoe breng je een sprookjesboek in de wereld wanneer het boek eindelijk af is?
Wil jij deze reis met ons meebeleven? Via onderstaande link kun je je inschrijven voor onze maandelijkse nieuwsbrief, waarin we jou willen inspireren en op de hoogte willen houden van alle ontwikkelingen van de Human & Horse Academy.
Schrijf je in voor onze nieuwsbrief
We delen heel graag nog een video met jou. Deze video kwam tot leven al voordat Sandeloria verder ontstond en tot leven kwam.
