Soms train je jarenlang voor een moment dat maar een paar seconden duurt
Tijdens onze laatste lessen met Edward Gal voelde ik iets in Nevada veranderen. Niet alleen fysiek. Zijn lichaam kwam steeds meer samen, maar tegelijkertijd gebeurde er iets in hém. Hij werd groter. Trotser. Zekerder.
De energie die hem eerder soms uit balans bracht, werd ineens kracht. Alsof hij niet alleen uitvoerde wat hij door de jaren heen heeft geleerd, maar steeds meer begon te voelen en begrijpen waartoe zijn eigen lichaam in staat is. En misschien is dát wel de laag waar we nu samen naartoe groeien. Niet meer alleen trainen om sterker te worden of een oefening beter uit te voeren, maar steeds meer toegang krijgen tot het hele paard: fysiek, mentaal én emotioneel.
Blijven werken aan waar je in gelooft.
In oktober is het alweer twee jaar geleden dat Nevada en ik onze eerste les bij Edward Gal hadden. Toen ik jong was wist ik eigenlijk al: ooit wil ik bij Edward trainen. Alleen dat vind ik al bijzonder om even bij stil te staan. Het laat voor mij weer zien dat iets waar je echt in gelooft en waar je naartoe blijft werken, soms jaren later gewoon werkelijkheid kan worden. Deze twee jaar hebben Nevada en mij enorm versterkt. Natuurlijk in wat we samen kunnen, maar misschien nog wel meer in verfijning, voelen en vertrouwen. Steeds meer durven vertrouwen op wat ik onder me voel. Op de kleinste verandering in zijn lichaam. En op wat Nevada mij daarin teruggeeft.
Want Nevada is echt een paard dat je moet begrijpen. Hij vraagt geduld, gevoel en soms behoorlijk wat gepuzzel. En juist dát samen met Edward doen vind ik ontzettend leuk! We hebben veel plezier tijdens onze lessen en blijven zoeken naar hoe we Nevada steeds meer in zijn eigen kracht kunnen zetten.
Voorbij de oefeningen
Door alle jaren dressuur vanaf de grond begrijpt Nevada inmiddels ook in liberty vrijwel alle dressuuroefeningen heel goed. Daardoor kunnen we tijdens de lessen steeds verder voorbij de oefening zelf kijken. De vraag is niet alleen: kan hij piaffe? Maar: wat gebeurt er ín zijn lichaam terwijl hij piaffeert? Kan ik zijn achterbeen activeren en het ruggebruik behouden? Kan hij zijn buik en romp erbij betrekken? Kan hij zijn borstkas en schoft meer dragen? En kunnen al die delen steeds meer als één geheel gaan samenwerken? Dát is voor ons de volgende laag.
Fitness is voor mij dan ook niet simpelweg een spier sterker maken of een bepaalde oefening uitvoeren. Natuurlijk willen we mobiliteit, stabiliteit, coördinatie en kracht ontwikkelen. Maar uiteindelijk gaat het om iets groters: toegang krijgen tot het hele paard. Fysiek, mentaal én emotioneel.
En daar hoort voor mij steeds meer bij dat we ook leren communiceren met het hele lichaam. Begrijpen welk lichaamsdeel we willen bereiken en dat steeds verfijnder kunnen aansturen: een schouder, de borst, de romp of een achterbeen. Om vervolgens al die afzonderlijke delen steeds beter met elkaar te laten samenwerken.
Iets kúnnen uitvoeren is tenslotte nog iets anders dan het hele lichaam daarin werkelijk laten samenwerken. Precies dit soort puzzels neem ik mee in alles wat we daarnaast doen: behandelen, bodywork, Guasha, elektroden en onze fitnesstraining vanaf de grond.
Soms verandert één gedachte alles
Een klein, maar voor mij heel belangrijk inzicht kwam bijvoorbeeld in de draf en passage.
Nevada’s natuurlijke bewegingspatroon is eerder met zijn borst naar beneden dan vanuit zijn borst en romp omhoog. Voor mij als ruiter is het daarom millimeterwerk om te voelen welke houding en positie hem helpen zijn onderlijn beter te gebruiken en zijn hele lichaam met elkaar te verbinden. Met de aanwijzingen van Edward ging ik in de draf anders zoeken naar de verbinding tussen Nevada’s front en de rest van zijn lichaam. Minder focus op zijn hoofd en juist meer op zijn halsaanzet: kan ik die meer naar me toe voelen komen en voldoende laten ontspannen, zodat de energie vanuit zijn achterbenen beter door zijn hele lichaam kan blijven bewegen? Als hij zijn borstkas meer naar me toe kan houden en zijn schouders meer terug kan dragen, ontstaat er ruimte voor zijn voorbeen om vrijer vóór hem uit te bewegen. Zijn front voelt groter, zijn romp komt beter in verbinding en hij kan makkelijker terugkomen op zijn achterbenen.
Een trotse houding
En daar komen we misschien wel bij het belangrijkste onderdeel van deze fase. Ik wil niet iedere seconde Nevada’s lichaam vóór hem blijven organiseren. Uiteindelijk wil ik hem helpen, iets laten voelen en daarna steeds meer ruimte geven om het juiste lichaamsgebruik zelf te zoeken, te vinden én vast te houden.
Tijdens onze laatste les gebeurde precies dat.
Nevada kon zijn lichaam en dragende houding ineens veel langer vasthouden. Ik moest er echt van lachen en begon helemaal te stralen, omdat alles opeens zó makkelijk en vloeiend voelde. En Nevada voelde het volgens mij zelf ook. Hij werd groter en zekerder, en je voelde gewoon dat hij het zelf ook door had. Natuurlijk hebben we hem daarvoor beloond. Voor mij één van onze beste lessen ooit. Langere stukken bleef zijn lichaam naar mij toe, terwijl hij zijn hals gedragen kon houden. Normaal komt er nog regelmatig een moment waarop hij terugvalt en ik eerst weer opnieuw moet uitbalanceren voordat we verder kunnen. Nu bleef hij steeds langer in dat nieuwe gevoel. Maar het allermooiste vond ik eigenlijk niet eens wat er fysiek gebeurde…
Hij werd trots.
En dat is precies waar kracht en expressie voor mij samenkomen. Niet meer spektakel creëren. Maar een paard dat ontdekt: hé, dit kan ik. Wanneer fysieke kracht ook mentale kracht wordt. Dat is één van de redenen waarom ik dressuur zo ontzettend gaaf vind.
Wanneer een paard sterker wordt en steeds beter begrijpt hoe hij zijn lichaam kan gebruiken, kan er ook iets veranderen in zijn uitstraling. In zijn zelfvertrouwen. In hoeveel verantwoordelijkheid hij zelf durft te nemen. Nevada moet zich veilig genoeg voelen om te zoeken. Zelfverzekerd genoeg worden om zijn kracht ook echt te dúrven gebruiken. Maar tegelijkertijd moet hij leren dat hij bij een moeilijke vraag niet iedere keer terug hoeft te vallen op zijn oude oplossingen, zoals staken of zo nu en dan eens steigeren. 😉 En precies daar wordt training voor mij steeds interessanter. Niet eindeloos herhalen, maar het lichaam een andere mogelijkheid laten ontdekken. En daarna kijken of die nieuwe mogelijkheid langzaam steeds meer van het paard zelf kan worden.
Op papier kunnen we ontzettend veel weten over anatomie, biomechanica en trainingsleer. Maar iedere iedere training is er wel één moment waarop je ineens vóélt wat je daarvoor vooral begreep. Met weer een hoop nieuwe inspiratie gaan Nevada en ik de komende maand lekker verder aan de slag.Verder trainen, voelen, uitproberen en kijken welke stukjes steeds beter op hun plek gaan vallen. En eerlijk gezegd kijk ik nu alweer uit naar onze volgende lessen en naar wat we dan weer gaan verfijnen.
Soms train je jarenlang voor een paar seconden waarin alles samenvalt en juist die seconden laten zien waar je samen naartoe kunt groeien.
