Interview met Greetje over Coco: ''Hij liet mij zien dat gedrag vaak geen “lastig gedrag” is, maar een verhaal vertelt. ''
Coco was je eerste eigen veulen… welke lessen uit jullie eerste jaren samen draag je nog steeds met je mee?
Dat je soms door je eigen roze bril naar je veulen kijkt 😉 Ik zag vooral zijn potentie en droomde al over onze toekomst samen, terwijl anderen vooral een stijf en wat gecompliceerd veulen zagen. Toen hij ongeveer twee maanden oud was verloor hij zijn moeder, dus hij heeft geen makkelijke start gehad. Hij werd opgevoed door de toen vierjarige Bongo nadat ik hem kocht, en vanaf dat moment ging hij overal met ons mee naartoe. Als jong paard was hij soms nog wat tricky en kon hij explosief reageren, maar hij was ook enorm mensgericht, lief en altijd gek op aandacht. Zijn bekende “rodeo-video” past daar eigenlijk perfect bij.
Ondanks zijn stijfheid en ataxie hebben we hem uiteindelijk prachtig allround kunnen opleiden. Working Equitation was echt zijn ding en daar hebben we samen veel mooie demo’s mee mogen geven!
Jullie levens kwamen op een bijzonder moment weer samen. Wat maakte die periode voor jou zo waardevol?
Ergens hoopte ik altijd dat Coco ooit terug naar huis zou komen wanneer hij met pensioen mocht gaan. Toen het telefoontje kwam, zei ik natuurlijk direct ja. Er was zeer herkenning toen ik hem ophaalde, maar het was niet meer de grappige en speelse Coco die ik kende. Hij had ernstige rotstraal aan alle vier de hoeven, melanomen en zijn gebit had dringend aandacht nodig. We zijn meteen begonnen met hem opknappen, aansterken en weer comfortabel maken.
Wat zo bijzonder was: hij wist echt alles nog. Iedere oefening, van piaffe tot galoppirouette, zat nog volledig verankerd in zijn lichaam en geheugen. Zo mooi om te zien hoe hij daar weer van groeide en begon te stralen. Ook mijn studenten die in die periode nog lessen van Coco hebben mogen krijgen waren enorm dankbaar voor alles wat hij hen liet voelen. Met Coco kon ik gevoel overbrengen via hem net zoals bij Da Vinci. Dat is echt goud waard ✨
En juist toen ik het gevoel had dat hij weer helemaal zichzelf begon te worden… vond ik hem op een ochtend in hele slechte toestand. Zijn melanomen zagen er plotseling erg heftig uit en samen met de dierenarts moesten we hem diezelfde dag uit zijn lijden verlossen. Dat gevoel, dat je niets meer kunt doen en afscheid moet nemen van een oude vriend, blijft verschrikkelijk. Ik mis hem enorm🖤Maar zulke momenten laten je ook stil staan bij hoe kostbaar het leven is en hoe dankbaar we mogen zijn voor alle momenten die we samen met onze dieren en elkaar mogen beleven.
Als je denkt aan Coco op zijn gelukkigst, hoe was hij dan?
Coco was op zijn gelukkigst wanneer hij lekker kon spelen of mee het bos in mocht. Maar ook aandacht van publiek vond hij geweldig, shinen vond hij super!
Welke inzichten die Coco jou heeft gegeven, neem je nog altijd mee?
Coco heeft mij door de jaren heen ontzettend veel geleerd. Hij liet mij zien dat gedrag vaak geen “lastig gedrag” is, maar een verhaal vertelt. Achter spanning, onzekerheid of explosiviteit zit vaak juist een gevoelig paard dat probeert om te gaan met wat hij voelt.
Hij leerde mij hoe belangrijk vertrouwen en veiligheid zijn, en dat een paard pas echt kan groeien wanneer hij zich gezien voelt. Ook liet hij mij zien om niet alleen naar beperkingen te kijken. Veel mensen zagen vooral zijn stijfheid, ataxie of ingewikkelde kanten, maar Coco liet zien hoeveel mogelijk blijft wanneer je blijft luisteren naar het paard in plaats van alleen naar het plaatje.
Hij heeft mij geleerd om zachter te worden in mijn gevoel, creatiever in mijn training en geduldiger in ontwikkeling. Niet alles hoeft perfect te zijn om toch bijzonder mooi te kunnen worden.En misschien wel het belangrijkste:
Coco liet mij voelen hoeveel paarden onthouden. Niet alleen oefeningen… maar ook energie, veiligheid, humor en verbinding. Zelfs jaren later zat alles nog opgeslagen in zijn lichaam en hart.